Ghostbusters 2016 – Review

In Uncategorized on August 13, 2016 at 11:49 pm

From the day of it’s inception the new Ghostbusters movie has been mired in controversy. From the negative responses after the Sony released it would be an all female reboot, to Sony deleting all but the most misogynist comments, after the trailer was received as the most dislike movie on youtube, ever.

I watched, now what?
Oh boy. Where to start. This movie is bad. It’s not that bad. Note the difference between not that bad and not that bad.
It is not as bad as I had expected. I didn’t claw my eyes out while watching; I didn’t vomit my intestines out to put me out of my misery. I watched the movie till the very end. Not that bad.
But at the end of the day it is still a bad movie.
But where does it go wrong?

Kristen Wiig is Erin Gilbert -I loved her in Paul and in Zoolander 2, but here, she’s just bland. And the way she fawns over Chris Hemsworth is so annoying you’d want to slap her. Hard. Multiple times. Like the hysterical woman from “Airplane!” and the row of passengers in front of her.

Melissa McCarthy is Melissa McCarthy Abby Yates -her voice doesn’t change. It’s all the same tone, only the volume might differ. Nothing remarkable there. I found her annoyingly devoid of depth and emotion.

Leslie Jones is Patty Tolan. The loud black woman, I actually found her Eddie Murphy impression less annoying than I expected: she’s not like that all the time. Thank god.
“I know New York”, she says” I hated that line from the trailers: it doesn’t make much sense”. In the movie you realise she’s a walking encyclopaedia of New York. That I actually liked.
The controversy surrounding her, to me, and I felt the same, is the girl power theme of the movie. “We’re going to do it progressively different: women only”. And then the token black woman is the street-smart loud mouth Eddie Murphy I mean stereotype.
I thought you were going to do things differently?

Kate McKinnon: Jillian Holtzmann. I didn’t like McKinnon’s character -well, I actually didn’t like any of ‘m…But McKinnon’s character, she was a bit or Egon, a bit of Snake Plissken, a bit of Sheldon and a bit of Murdock, almost, but not quite all rolled into one: she was all too over the place –as if she had mood swings or MPS.
I felt she was trying hardest to make something of her character. Kudos for that!
But for me, it didn’t quite work. Maybe because it’s Feig only focuses on her when she has to reacts to something. And when he does she’s always someone else.

The four leads are one trick, one dimensional, caricatures. I felt Abby and Erin were interchangeable. Patty and Jillian were different enough to stand out as their own characters.

There is also little chemistry between them. They never feel a group: there is no group dynamic. There is no character arc, no growth as a team. Except maybe be the last scene of them together, in a restaurant.

This begs the question. Are these women the problem? Maybe.
Not because they have vaginas, but because they are these particular four comedians.
Hollywood has demonstrated countless times that throwing comedic talent together does not warrant comedic genius.

The way they were cast seemed as if the Studio Exec took the wrong thing from a Ghostbusters 1984 analysis: Three comedians + Ghosts in New York is Lightning in a Bottle. So, for good measure we’ll throw in a fourth comedienne

But truth be told, I don;t think any combination of actresses could have saved this film: the material these actresses had to work with wasn’t exactly golden either. Bad writing, or should I say “lazy” writing. I blame bad direction, too.

Speaking of writing, the supporting characters are even worse off, especially the men. Pompous, arrogant, stubborn, stupid or cowardly, they only lead to one thing: it’s a tough job and the girls gotta do it

Chris Hemsworth character, Kevin, so dumb he’s annoying, most of the time. He’s supposed to be the Derek Zoolander of the movie, but the way Kevin is written makes Zoolander come off a genius. Oddly I found him the funniest in the whole movie. Which means: he landed more jokes than any other character and seems to have a great time during the end credits; I actually had to laugh (out loud!). No thanks to the material, but thanks to his delivery.

Andy Garcia is the mayor. Instead of being a bureaucrat, surrounded by even worse bureaucrats, he’s only interested in his image and incompetent…He only holds the position or Mayor, if not for his female adviser…. But at least Andy had one of the better lines in the movie

And two incompetent federal agents, which are so generic I can’t really say much about them.

I think they were looking for humour in the fact that the government denies the existence of Ghosts, whilst painting the Ghostbusters as charlatans. If you want to see how that is done right, two words:

The villain, oh the villain, the villain is a cellar dwelling nerd that wants revenge on the world, by breaking the walls between this world and the ghost world. Because he was bullied as a kid and the adults never stopped bullying him. It’s an unimpressive villain that is forgotten before the movie is over. Even Vigo the Carpathian, from the panned Ghostbusters 2 is a hundred times a better villain.
But then again, he is voiced by Max von Sydow.
It makes you wonder whether Rowan is Feig’s autobiographic alter ego.

This is supposed to be a comedy. Most jokes and gags don’t land fall flat or are basically not funny.
Some of the jokes could have worked but then they ruin them by virtually explaining them or pointing out that that’s a joke. Most of the movie feels forced. The jokes fall flat, or are too corny. The movie plays out like a SNL sketch stretched too far, too thin. It (sometimes) feels more like a Ghostbusters parody -as one would do in an SNL skit- than as an actual Ghostbusters Movie.

There are about 4 times I laughed out loud, Chris Hemsworth during the movie and in the end credits, Annie Potts cameo and the Jaws joke.
Bill Murray’s cameo comes across as a general sourpuss. Like he desperately doesn’t want to be where he is. I think that is the biggest, albeit unintentional joke. But again shoehorned in.
Dan Aykroyd’s cameo has funny lines, but it really doesn’t come across, because it feels so shoehorned, like they had to stuff in the movie somewhere, might as well be in the third act. Damned be pacing! Damned be plot. It never feels natural.

Sigourney Weaver: she mimics Kate McKinnon’s character spot on. She is actually funny. But she is introduced as McKinnon’s mmmm…mentor (personally I think “mother“ would have been hilarious, with a mother like that, no wonder Holtzmann would turn out like that….but the studio and I don’t seem to look eye to eye over what is hilarious.

A cameo should feel natural, most cameos in this movie don’t feel natural. Cue Bruce Campbell and Stan Lee. If Bruce is the Prince, that Stan is the King of Cameos.

Perhaps that is the main problem with any characters. They don’t feel real or natural.
And –for instance, in Sin City, which is so overly stylised, it’s okay. It fits the narrative and style of the movie.
But here, in this movie? Like a pair of pliers on a pig.

The plot doesn’t make sense. It goes somewhere, but how the girls get there is…flawed. It lacks…focus for a better word
The movie starts with a haunting, which serves to sets the events in motion. And soon we are introduced to Erin Gilbert and Abby Yates, who share history and a falling out, Jillian Holtzman who works with Abby, or at Abby’s as brilliant engineer. Thanks to the first haunting, Erin, Abby & Jillian are fired, by men, and they meet Patty, who has a brief encounter with the main villain, Rowan, as she search out the newly formed Ghostbusters, as she witnessed the second haunting. Patty becomes to be part of the team, because she wants to, she knows New York and can borrow a car.

So the new team is formed. They investigate more paranormal activity, catch their first ghost, and stumble upon the main villain, as Patty recognises the villain from her encounter, after seeing a crew picture of a hotel.

He dies, returns as ghost. Possess Kevin after trying to cripple the ghostbusters, by possessing Abby first. He opens the portal to the ghost world, they skip the dance number (see end credits). Rowan releases Kevin and ask what is form will be to destroy New York, instead of cool Godzilla, Patty decides the cute ghostbusters logo ghost, which isn’t so small and cute after Rowan is done with it. The rampant Ghostzilla starts destroying New York and the girls manage to close the portal to the ghost world, which starts sucking everything back in. They defeat the gigantic Ghostbusters Logo Ghost by a quadruple dick shot so he loses grip of this world and is sucked into the ghost world. Then there is this wild out of place action sequence where Abby is sucked in and Erin bungee jumps after her designed to give some arc to their lost friendship story. Comes out of nowhere. Totally out of place.

The first part is OK, not sensationally original but OK. It is the introduction of the 4 women, the events that set things in to motion. They actually achieve a sense of tension when the first ghost appears to the museum tour guide. The second act, they get their shit in order, catch their first ghost and think they get rid of the villain shows up. And cross swords with an incompetent, but arrogant Mayor.

And that set’s the girl up for the finale. After having blown some stuff up without consequences. Needless to say it stretched the suspension of disbelief and the second and last act, is the messy one. This is where the movie really loses focus and where you got ghosts that can be killed (why bother with traps then in the second act. Speaking or traps, if you don’t have a ghost jail …) and the movie starts having pacing issues thanks to forced cameos (Slimer, Dan Aykroyd)  .

And if you think the theatrical version is unfunny, boring and has pacing issues, wait until you’ve watched the EXTENDED CUT or read the novelisation. Urgghh. Great viewing material on intercontinental flights if you can’t sleep.

Special Effects
Now that we have discussed the ending. Let’s talk about the special effects. Let’s face it. They suck. They are not bad per sé, though I have seen better. The quality varies between quite decent and what we have seen on the first PlayStation. The blue cgi ghost fog and obvious green-screening at times, also breaks the suspension of disbelief. It does make you think where all the $150mln went.

The biggest flaw of the special effects, the ghost-effects in particular, seems to be copied straight from a Scooby Doo movie, of from Haunted Mansion or from Casper the Friendly Ghost. They simply feel too out of place in a Ghostbusters movie.

It wouldn’t be far-fetched to have the movie end like this:
Our intrepid girls defeat and capture rowan and find it is a man in a ghost costume.
Abby pulls of his mask and the four girls grasp in surprise and exclaim, in unison: “Old Man Reitman!!!???”
To which Old Man Reitman starts ranting on how he had to stop them from ruining “his” franchise and how he did it all for the fans, ending with: “And I would have gotten away with you if it weren’t for you meddling kids!”
(In the background Kevin eats a Scooby Snack)

Another thing I noticed, that weighs heavily on this movie is, it doesn’t seem to know who its target audience is. Definitely not the fans. They tried (and failed) to pander the fans, by shoehorning in cameos and “endorsements” by the old cast.
But to whom then? Women? Most of the jokes seem to be aimed at children. So in my opinion it misses the teenager & adult demographic as well. Given the misandrist undertones, it seems to be too much of a girl power movie for men, children will overlook them. But at times, the movie tries to be scary and that might be a little too much for the young ones.
It seems to be in a bit of an identity crisis here.
It’s also not a reboot of some sorts. The apple doesn’t fall far from the tree. This feels like sloppy writing or an extremely awkward way of trying to appease fans of the original. Either way The Force Awakens managed to get away with it. Ghostbusters doesn’t.

I would rate this movie a 3.5 out of 10. And that is because there are far worse films out that are so bad they aren’t even fun to watch: Connie & Carla, for instance, or most of the Asylum’s Mock busters.

This movie isn’t so bad you’d love to hate it. The movie is a plain form of bad: unremarkably bad.
The plot is virtually non-existent and badly edited into a movie, especially the 3rd act. The acting is bland. No group dynamic. The movie is not funny, save a few jokes and gags. But it’s too little to save the movie.
There are no redeeming qualities other than I didn’t walk out the theatre. But then again, I had an incentive: I wanted to check how bad it was. The end-credits are surprisingly fun to watch. And not just because they signify your ordeal is over: during the end-credits they show outtakes from the deleted dance scene and Chris Hemsworth is having a ton of fun dancing, which actually rubs off. But to watch a whole movie, just for the end-credits, is not something I can recommend. Personally, I can’t wait to but the movie on Blu-ray, so I can manually skip to the end.

And when you think the movie is bad. Wait until you read the accompanying novelisation, based on the screenplay. It makes Breaking Yawn look like a novelisation of a fast paced Michael Bay action movie.

There are a few things that need to be mentioned.

1 The feminism vs No Female Cast can be Ghostbusters.
There has been a big controversy about the all-female cast. When Sony announced this, I cringed too. I don’t think women can’t be badass. I liked Charlies Angels, enjoyed Banditas, Angeline Jolie rocked Tomb Raider and I loved Sucker Punch, Kill Bill, & Alien(s) and I have a soft spot for Xena and Buffy.
But as a gimmick, it can to draw a different audience into the cinema. And that was what my fear was. That with an all-female cast, the producers would be more concerned about its message: girls can be ghostbusters too (although the comics and the cartoons already demonstrated this), than about creating a movie worthy of the franchise. But maybe, just maybe, they would make it the baddest assed movie in      2016, just to prove “us misogynists” wrong. I secretly hoped this would be the case; I love (mentally) strong women.

And then Sony announced Paul Feig, Kristen Wiig & Melissa McCarthy were attached to the project. Of Bridesmaids fame! Bummer!
I can tell you I did not like Bridesmaids, I turned the movie off after 30 minutes when I hadn’t even so much as cracked a smile, to this “female version of the Hangover”. The future of ghostbusters was in their hands. Then rumours spread that it wasn’t to be sequel but a reboot. *sigh*

But don’t criticize a movie with women, oh no. Because of the Feminist angle Sony tried to make all the online haters come off as misogynists and sexists. Go Sony! And they did. After the trailer debacle, they deleted well argumented comments and left the sexists ones. James Rolfe got the brunt of it when he openly said; I am not going to waste time on this movie, with arguments that had nothing to do with the female cast.

Maybe there won’t be so much hate if you don’t fuck up a beloved franchise!

The movie was clearly made with a feminist agenda: see the emails from the Sony hack. Hence the all-female cast. Hence: men are evil man-cave dwelling megalomaniac but otherwise quite forgettable nerds, stupid objectifiable hunks, pompous arrogant bureaucrat asses, cowards or any other way incompetent. (The Patriarchy!)
            If it weren’t for female ghostbusters…
The movie has quite the misandrist undertone. They even defeat the bad guy with a dick shot. And during the end-credits, McKinnon introduces a new gadget: the nut-cracker.
Mind you, since we know it’s been written with a feminist angle, the misandry aspect has been pushed to the foreground far more than it would have.
On the other hand, this movie is so poorly written that I can’t tell whether this was an accidental by-product, or whether this was deliberately and intentionally worked into the movie.

2. How does it hold up against the original?
My advice: don’t put your money in this movie. Buy or rent Ghostbusters & Ghostbusters 2 and when you are really in need of more ghostbusters: play the 2009 videogame –it’s basically Ghostbusters 3, as Aykroyd himself stated. And if you’re not a gamer: watch play-thoughts of it on YouTube.
Ghostbusters 2016 doesn’t feel like a Ghostbusters film: like beer without alcohol, coffee without caffeine, cola without bubbles, pepper without capsaicin.
It feels like something that has the Ghostbusters logo slapped on it to piggy-back on the franchise (nostalgic) fame.
The Franchise deserved a better movie. Even Female Ghostbusters deserved a better movie
I mean, really, this is your Girl Power Flagship? If I want to watch Girl power, I’d watch Alien(s), Kill Bill, Sucker Punch  and yes, even Charlie’s Angels 1 and 2

The creators completely failed to understand what made Ghostbusters great. It wasn’t a movie like Bridesmaids or Airplane! or Madagascar, where plot is not important and only used as a vehicle to throw as many jokes and visual gags in as you can.
That is not Ghostbusters.
Ghostbusters is cleverly written, by two people who clearly had understanding of the Supernatural. Clever, I say, because the humour is in the dialogues and delivery.
The fact that Venkman got slimed might have started as the joke, it was Murray’s dry delivery of “he slimed me”, that made it hilarious and memorable.
The humour is found within the interactions of the people that are thrown in ludicrous situations and how they underplayed deal with it. Remember how unfazed Venkman seemed when he found Dana Barrett possessed by Zuul? It was never about Queef, fart & slime or dick jokes
Ghostbusters: 9/10.
I think a similar fate befell Ghostbusters 2, it was less scary, I think PG13 was invented in the year that Ghostbusters was released, so it must have been toned down (more funny, less scary) either to appeal to the wider audience or to allow a larger audience to see the movie. Plus toys-sale I assume. If kids can’t watych it in the cinemas ya can’t sell the toys.
And it had this typically Christmas Message as this was to be released during the Holiday Season. It still had a Ghostbusters feel to it as the creators were still the same, but… It turned out bigger disappoint than it could have been, as it probably never could have fulfilled the expectations Ghostbusters created. I also found parts the story that I didn’t like, because Venkman was more chasing Dana than busting Ghosts. And, that the business had a decline, so as a result the group split up and… I guess I wanted to see the four Ghostbusters as a team, the entire movie, beginning to end. Not bad writing per se, just an angle that didn’t appeal to me.
Ghostbusters 2: 6.5/10
Ghostbusters: The Game from 2009 (unofficially Ghostbusters 3), did not fall into that trap and was on par with the first Ghostbusters. I wished they had expanded on this idea, same universe, new team members, a few of the old ones, preferably all, in supporting roles as their mentors. My only beef: some cinematics actions should have been player actions.
But hey,  you should never listen to the fans right?
Ghostbusters: The Game 8/10




John’s Phone – Review

In Uncategorized on October 13, 2010 at 2:08 pm

De John’s Phone is het ant(i)woord op de Smartphone trend, waarbij het gaat om zoveel mogelijk features in een klein apparaatje te stoppen, welk van origine enkel bedoelt was om te telefoneren.

John’s Phone neemt je mee terug naar de roots: zo min mogelijk features in een klein apparaatje te stoppen, welk van origine bedoelt is om mee te telefoneren.

Het is een telefoon. Punt.
Meer doet het niet. Het is weliswaar een telefoon met quadband, is simlock Free en heeft een extreem lange standby tijd, maar er zitten geen (overbodige) toeters en bellen aan als FM-radio, 36.000 computerspelletjes, Internet, een MP3 speler of een 35miljoen bit kleuren (O)LED scherm, die bij gebruik ten koste gaan van kostbare standby- en gesprekstijd. Het enige wat je zou kunnen missen is een draaischijf. SMS-jes versturen is onmogelijk. Een LCD scherm, die zo uit een pager overgezet lijkt te zijn, doet aan nummermelding.

Eerste indruk.
De John’s Phone komt in een degelijke (kleine) verpakking, met volgens mij een knipoog naar de iPhone en wordt geleverd met USB kabel (niet mini-USB), EU-oplader met USB aansluiting, een earphone (met microphone), handleiding, stylus (duur woord voor pen) en een adresboek. Compleet.

Het eerste wat opvalt, is dat de John’s Phone wat licht aanvoelt, op het eerste gevoel een beetje  plastic-achtig. Iets wat nooit storend is, ik had alleen iets massiever gevoel verwacht. Dit is natuurlijk een voordeel: je wilt namelijk geen vooroorlogse baksteen in je broekzak, die je broek naar omlaag trekt.

De John’s Phone ligt goed in de hand. De John’s Phone voelt een beetje groot, dus misschien dat mensen met kleine handen hier anders overdenken. Door dat de John’s Phone plat en licht is, voelt hij niet groot wanneer je hem broekzak steekt, wat bijdraagt aan het draagcomfort bij geen gebruik.

De handleiding is summier. Daar tegenover staat dat er ook niet veel te vertellen valt: de John’s Phone blinkt UIT in een gebrek aan allerlei overbodige features.

Het gevolg hiervan is dat de John’s Phone ook uitblinkt de in eenvoud qua gebruiksgemak. Elke handeling om de telefoon te gebruiken is intuitief goed: Groen is bellen, Rood is ophangen.
Geen handleiding nodig.

Ook de knoppen aan de zijkant wijzen zich vanzelf.  Met de onderste knop (drie standen) zet je ‘m aan of uit en is de middenstand de toetsenbord blokkering.

Met de middelste knop (drie standen) schakel je de ringtone tussen stil, luid en zacht. Trillen doet de John’s Phone in alledrie de gevallen.

Met een quasi-draaikop kun je tijdens het bellen het volume harder of zachter zetten en vóór het bellen door de gekozen of ontvangen nummers lopen.

Ik vind alleen de twee schuifknoppen wat zwaar gaan. Ik kan ze niet makkelijk verzetten met een vinger en ik ben geneigd mijn nagel te gebruiken voor extra houvast. Gevolg is ook dat ik bij regelmatig het schakelen van ‘toetsenbord vrij’ naar ‘toetsenbord geblokkeerd’ per ongeluk een stand te ver schiet: ‘UIT’. Het grote voordeel is wel dat ze kunnen dan ook niet ‘per ongeluk’ verschuiven. En het kan ook nieuwigheid zijn omdat de telefoon pas 4 dagen in gebruik is.

De SIM-kaart plaatsen kan volledig zonder handleiding gedaan worden. Precies zoals de Nederlandse man het wilt hebben.

De gesprekskwaliteit is zeer goed en de ringtone is luid en duidelijk, alleen mis ik de klassieke “TRIIIING”, wat ik beter op zijn plek had gevonden als ringtone.

Special Features
Ondanks dat de John’s Phone gezien kan worden als de ultieme anti-gadget, zit er een handig lcd-schermpje op, wat de batterij-status, signaalsterkte en gebelde en ontvangen nummers weergeeft.

Verdere features bestaan uit een opbergvakje voor het adresboekje en een ingebouwde stylus.

Short-Text-Messages kun je versturen door de daarvoor bedoelde paginas in het adresboek te gebruiken. Omdat er geen postduif bij de John’s Phone wordt meegeleverd, kun je de testmessage zover sturen als je arm reikt. Je wordt hier wel in beperkt doordat er maar 6 paginas voor Textmessages in het adresboek zitten. Waarvan er 2 dubbelzijdig voor text-messages zijn, en 1 de andere zijde deelt met de laatste pagina “X-Y-Z” van je adresboek en 1 de andere zijde deelt met het meegeleverde spelletje.





Ja. Er is ook er de mogelijkheid om een spelletje te spelen, door het meegeleverde ‘Drie-op-een-rij’ pagina in het adresboek.

De meegeleverde earphone ziet er leuk uit, het design is duidelijk een knipoog naar een zekere smartphone. Hij past echter voor geen meter in mijn oor. Het oortje is te groot, waardoor het vreselijk oncomfortabel draagt en meer uit je oor valt dan in je oor zit. Gesprekskwaliteit daarintegen is zeer goed.

Luxe Problemen.
Het ontbreken van een standaard mini-USB interface vind ik jammer. Dit kan gewoon erg handig zijn: als je oplader niet beij de hand hebt en je USB-kabel ligt toevallig thuis, dan kun je je telefoon toch opladen met elke willekeurige mini-USB kabel via je PC. Niet dat dit essentieel is, er zijn ook andere fabrikanten die hun iedere telefoons zonder mini-USB interface is uitvoeren, denk bijvoorbeeld Nokia, denk bijvoorbeeld Samsung, dus zo ongewoon is het niet. Het heeft alleen mijn persoonlijke voorkeur.

Ook het niet kunnen SMS-en ervaar ik als een gemis. Dit zit het hem eerder in het feit dat de SMS zo ingeburgerd is, dat je met de neus op de feiten gedrukt wordt, hoe verwend we door de technologie zijn.  Hoewel er na 4 dagen John’s Phone voor mij een nieuwe wereld open gaat: de wereld zonder SMS. En ik moet heel eerlijk bekennen, zo erg is dat niet.

Ook het niet hebben van een Klok ervaar is als een gemis. Hoewel ik dat niet aan John’s Phone kan wijten. Ik ben een hele slechte horloge drager, meestal vergeet ik mijn horloge om te doen of ik kan hem niet vinden en ik betrap mij erop dat ik heel vaak mijn GSM als alternatief gebruik.

Ook zou je het niet hebben van BlueTooth als een gemis op kunnen vatten, maaar deze high-tech optie druist tegen de filosofie achter de John’s Phone, dat je schouders ophaalt. So be it.

Hoewel bovenstaande zaken niets afdoen aan de John’s Phone, en tegen de filosofie achter de John’s Phone in duisen, zijn het wel eye-openers. Je wordt een spiegel voor gehouden hoe afhankelijk je bent geworden van de technologie, van zo’n klein apparaatje dat alles kan, dat je hele prive leven bij zich draagt (i.e. agenda en digi-adresboek).

Je kunt je al niet eens meer voorstellen hoe je zou overleven zonder GSM, laat staan niet SMS-en of het niet draadloos handsfree kunnen bellen. Stuk voor stuk luxe problemen. Leerzaam.

De John’s Phone is een verrassend bruikbare telefoon met een olijke knipoog naar de huidige trend van Smartphones, zie bijvoorbeeld de SMS-service en het meegeleverde spelletje en zijn design.

Juist het deze knipoog levert heel veel positieve reacties op,als je de telefoon uit je zak haalt. Vooral als je de vele  features van het apparaat demonstreert.

De gesprekskwaliteit mag er zijn en het gebruiksgemak druipt van het apparaat. Tel daarbij op de leuke (en zeer simpele) vormgeving en het feit dat het een retecoole anti-gadget is, en je hebt een telefoon die ik aan niemand zou willen aanraden:
ik wil de enige in mijn omgeving met een John’s Phone zijn en blijven.

Het enige minpunt wat ik heb gevonden is het formaat van de earphone. De rest zijn luxeproblemen.

+ Ultieme anti-gadget.
+ Ultracool, positieve reacties gegarandeerd
+ Lekker simpel in gebruik
+ een telefoon om mee te bellen en gebeld worden
+ lange standby tijd
+ Prima geluidskwaliteit
+ Overzichtelijk adresboek
+ Geintergreerd adresboek door opbergvak en geintegreerde stylus
+ Geen overdaad aan features die je toch nooit gebruikt
+ Quadband
+ Simlock Free

– Onhandig groot oortje


The Quest for Simplicity

In Dutch on September 28, 2010 at 10:40 pm

Kwantum heeft “het”

Hoe eenvoudige eisen het moeilijkst zijn. Een vriendin van mij vertelde onlangs dat ze stad en land afgegaan was om ‘vitrage’* te vinden. Blijkbaar is dat niet meer hip, dus de gemiddelde winkel heeft het blijkbaar niet meer in huis.

Er was vanalles te vinden, in gordijnen in alle vormen en maten met tierelantijtjes, in luxaflex in alle mogelijk te bedenken variaties,  noem maar op, zlong het ‘hip’ is is het te koop. Zij wilde simpel vitrage.

Ze is geslaagd bij de Kwantum. Daar hebben ze nog oubdbollig, antiek, ouderwets ‘good ole’ vitrage.

The 4th Doctor

Zo ben ik stad en land afgegaan om een witte gebreien sjaal te vinden. Schier onmogelijk. Zelfs een sjaal met een uniforme kleur was ontzettend lastig. Je werd om de oren gegooid met drukke motiefjes. In fleece was er weer wel veel te krijgen. Voor de duidelijkheid: Fleece = NOT(wol). En dan bedoel ik een ‘wollen‘ sjaal en in een dikte gebreëen die niet vereist dat je de sjaal 6 keer om je nek moet slaan om het alsnog niet koud te krijgen.
Nee zelfs een gebande sjaal à la ‘The 4th Doctor’ was niet te krijgen. Pas toen Harry Potter het weer hip maakte kon je die weer overal kopen. Maar een simpele witte sjaal…?
Toch is het mij gelukt, ik liep toevallig een V&D binnen…

Toen bestonden DVD en digitale TV met ingebouwde HDD nog niet

Zo ben ik ook ooit op zoek geweest naar een stereo-videorecorder. Waar een een videorecorder mono te koop was voor fl200,-, was de eerst volgende stereo-videorecorder fl500,-. fl300,- meer, alleen voor stereo-geluid denkt u? Integendeel. Hiervoor kreeg je een extra leeskop, PDC showview en stereo! Had ik die extra leeskop nodig? Vast niet. Had showview nodig? Nee, en het werkte toch nooit**
Toch betaalde je ervoor.


Ook iets waar ik tegenaangelopen ben. Ik zoek een simpel horloge. Herenmodel-klein en slank. Geen apparaat wat wel waterdicht mag zijn, maar zo kolossal is, dat het net zo handig is om met zo’n ding om je pols met zwemmen als met een molensteen om je nek. Geen poespas. Geen 20 knoppen, geen 25 wijzetjes die allemaal iets ander aangeven terwijl je er niet mee eens de tijd kan instellen op London, Amsterdam,  Moskou, Tokyo en New York. Tegelijk.

Ik hou niet van bling-bling en geen felle kleuren. Ik wil mijn horloge kunnen aflezen zonder bijgeleverde lasbril. Gewoon strak, eenvoudige lijnen onder het principe Less is More, met drie wijzers en een wijzerplaat met 12 getalletjes erop. Na de initiele kaleidoscopische Swatch rage in de jaren tachtig…  Ze zijn er wel, maar blijkbaar is de markt hiervoor kleiner en als je een grote collectie Less-is-More horloges my style tegenkomt, zijn het vaak designhorloges voor een budget, die voor mij iets aan de hoge kant is.

Mijn Heilige Graal

Ik wilde ALLEEN een telefoon. Een GSM. Je weet wel zo’n ding waar je mee belt. Ook dit bleek een schier onmogelijke taak. Telefoons alom. Maar eentje waar je mee kunt bellen of gebeld worden of SMS’en? Zonder FM radio, zonder spelletjes, zonder internet, zonder ingebouwde MP3 speler en zonder ingebouwde x megapixel camera, navigatie. Je kent ze wel, die gadgets met een hoog iPhone-factor, die iemand heel cool en trots uitvouwd op een verjaardag , waarbij de vraag ‘kun je er ook mee bellen?’ zeker niet ongesteld blijft.

Voor mij is het simpel, ik wil bellen en bereikbaar zijn. Dat stelt eisen aan je telefoon.

Als ik een MP3’s wil luisteren, dan pak ik mijn MP3 speler. Als ik iets “SMART” wil hebben, pak ik mijn PDA, als ik wil fotograferen pak ik mijn fototoestel. Als de batterij van mijn MP3 speler leeg is, ben ik nog steedsbereikbaar. Als mijn Camera  naar de fabrikant is voor reparatie, ben ik nog steeds bereikbaar. Ik hou van decentralisatie.  Als mijn telefoon stuk is kan ik nog steeds MP3’s luisteren, foto’s maken, met mijn PDA spelen e.d.

Dus ik hou van simpel. Simpel ontwerp. Simpel gebruik.

Toegegeven, als je van plan bent te reizen is Triple- of Quadband aan te raden. SMS is ook erg handig. En bluetooth voor draadloos headsetje ook erg handig. Zeker in de auto. En als je dan ook een flinke dot geheugen hebt waar je je contacten in op kunt slaan, dan ben je er. Toch?

Nu brengt, als ik het nieuws mag geloven, een Nederlands bedrijf een dumb-phone uit, genaamd: ”John’s Phone”. Een telefoon met het uiterlijk van een garageafstandbediening uit de jaren 80 en een geheugenkaart die uit te breiden is in aantallen papieren paginas. Je snapt de clou. Deze telefoon is uitsluitend om te bellen!

Whoopie!! My KISS wet dream come true!
Of toch niet? Wacht even ik lees de specificaties door (ook een voordeel: het kan nooit een lange lijst zijn).

  • Geen Bluetooth
  • Geen SMS dienst (zelfs geen telefoonnr van een Postduivenverhuurbedrijf)
  • Geen digi-adresboek (wel 10nr onder sneltoetsen en een papieren notebloc(je) met pen. Copy, Paste en Delete: courtesy of vlakgum )
  • Geen alleen maar een NUMPAD met een extra groen en een extra rood knopje.
  • Geen geintergreerde Camera
  • Geen geintergreerde  FM-stereo
  • Geen Spelletjes
  • Geen internet
  • Geen (O)LED beeldscherm met meer pixels en kleuren dan een psychedelisch onderonsje van overjarige digitale kunstenaars die ‘the sixties’ op LSD hebben meegemaakt  (alleen een klein display-tje aan de bovenkant, die als een pager alleen één nummer laat zien)
  • Geen (alarm)klok
  • Geen kalender
  • Geen geintegreerde emailservice
  • Geen WAP
  • Geen Ping
  • Geen WiFi
  • Geen Candybar, Slidephone of Fold-phone Hip & Trendy design
  • Geen vijfentwintigduizend nutteloze ringtones & belletjes (waar je 25000 ringtones  en belletjes beluisteren later achterkomt dat ze geen van allen zijn wat jij wilt als  ringtone of als SMS verklikker
  • Geen geintegreerde MP3 speler
  • Geen PC verbinding om foto’s & ringtones over te zetten

Dit alles krijg je NIET, voor maar 70 euro. Het credo ‘Less is More’ wordt in ieder geval heel veel eer aan gedaan.

Jammer genoeg ga je in het dagelijks gebruik dingen missen als: een BT-headset, of het niet kunnen SMS-en, of een groot geheugen voor al je vrienden, die je dan met naam en al  opslaat. Toch handiger dan een sneltoets. Hoi met wie? O shit, ik dacht dat je op 5 zat. Op wie zit (vul naam in) dan? Afijn, negen sneltoetsen later…

Dat laatste moet je wel in perspectief zien. Als je bij een chinees 36, 125, 14 en 26a uit je hoofd kan bestellen,  kun je ook binnen no time al je tien vrienden bellen.
Hoe ging die slogan ook al weer? “Wie tot 10 kan tellen…” Anyways.

Deze dumbphone is zo dumb, dat je eigenlijk een grote draaischijf prominent in het midden verwacht. En dit geeft mij nou net het gevoel dat deze goedbedoelde oefening in dumbphones te dumb is voor het gemiddelde gebruik, waardoor ik sterk twijfel‡‡ of ik deze telefoon wel zou kopen,  terwijl ik juist jarenlang smachtend heb liggen wachten op de dag dat er een telefoon te koop was waar je alleen mee kon bellen.
Het is ook nooit goed

*Voor degene die niet weten wat ‘vitrage’ is: google het eens, zou ik zeggen.

** Programme Delivery Control Showview  is een systeem dat met een barcode in de TV-gids, automatisch het programma kon opnemen. de VCR  reageerde op een start en stop signaal dat meegestuurd werd door de omroep. Wat in NL overigens vaak te vroeg of te laat werd meegestuurd.

Keep It Simple Stupid , Nee in dit geval heeft het niets te maken met de clip van ‘Take It Off’ van KISS

14 = kroepoek, 26a = pisang goreng, 36 = nasi goreng, 125 = Po Low Ap (geroosterde eendfilet, met verse ananas in zoetzuresaus. Jade, Breda. Jammer dat dit niet een universele code is geworden waardoor je overal ter wereld bij een chinees restaurant kan bestellen, zonder de plaatselijke taal te spreken of te lezen.

Voor alle duidelijkheid, deze telefoon is ontworpen als anti-gadget met een iPhone-factor van nul-komma-nul (maar wel met een coolness factor van + several millions), wellicht als statement tegen de stortvloed aan toeters en bellen die nu op een gemiddelde GSM zitten, of als statement tegen de overdaad aan informatie waarmee onze hersenen via allerlei slinks communicatielijnen volgegooid worden.


Toch zit ik serieus te overwegen om zo’n apparaat te kopen, al zou het alleen bij wijze van experiment zijn: hoe erg mis ik nou echt bluetooth technologie of een SMS dienst? Ik zou bij wijze van grap 1 maand lang met zo’n ding moeten rondlopen, en kijken in hoeverre ik verpest ben door de luxe van de vooruitgang.


Actually, hoe meer ik de specificaties lees, hoe enthousiaster ik word! Ik vind hem echt cool!

Als er een Gadget Of The Year Award zou zijn, zou ik deze voordragen!


Ik heb er zojuist een in de pre-order gekocht. Goodie-goodie-goodie-kewl-kewl!

P.P.P.P.S.: Vandaag (1-10-2010) te horen gekregen dat mijn John’s Phone binnen 10 werkdagen geleverd wordt!